All Alone. And Sick.

What a funny way to start my week and my semestral break.

I'm all alone in our boarding house, one of my boardmate already went home, and the other went to Cavite for some reasons that I don't know. God, I slept alone last night (i don't think it was last night because it's actually 3 am already). Well, at least I fell asleep with the music of Guns'n Roses in my ears.

It's been another terrible day for me. I slept at 3, then woke up at 7. I hung my clothes which I've washed last night. Then i slept again by 8 and woke up around 10. By 11 am - I have this crazy and irritating colds.

And now I'm sick. I have a terrible headache (but still manages to log in the internet for the sake of my last project). I already bought some medicines and I hope I'll get well soon.

At least I'm not really alone. I have my dogs with me. And they'll help me get through this. :)

I'm Just Missing You

When you can’t help but miss somebody so bad, you go insane.

Is this the price I’m going to pay for being so overwhelmed in the past few weeks? Gloom. Emptiness. Chaos. I don’t know if my mind is still working properly in the last two hundred and forty four hours – since the last time I’ve stared at his lovely face. A lot of things have been bothering me – especially the thought that we won’t see each other anymore, that we might not be able to talk like the way we used to before. Crazy. Disturbed. Lonely. That’s what I am the moment our eyes have said goodbye to each other. I feel like a sea losing its waves, a star losing its bright, a tree losing its leaves, a baby losing its life. Helpless. Sometimes I feel like a bundle of bad luck on love has been cast upon me, sometimes I thought I should give up these entangled feelings, and worse, sometimes I thought I should give up on love itself. But there’s this thing that keeps me holding on, that gives me hope that someday we’ll bump into each other at the school corridor, that somewhere we’ll be seated close to one another, that someway we’ll have the chance to talk and chat with each other again, that somehow I’ll be able to hear his voice singing his song once more. This thing might be infatuation, love, admiration. I can’t explain. But whatever this thing is, it’s the main reason why I’m feeling this painful feeling right now – the feeling of wanting to look at him again, of wanting to touch him and feel his presence around me, of wanting to see his gentle eyes and brilliant smile, the feeling of being able to listen to his stories again, to joke and laugh with him. This feeling of wanting him back again. This feeling of missing him.

nuevebenteuno

10/14/06

untitled

Nakapagpapabagabag. Minsan tuloy hindi ko alam kung mabuti o masama ba ang naidudulot ng pag-ibig na ito sa akin. Hindi ako nakakapag-isip ng mga bagay bagay maliban sa kanya. Inaabot ako ng tatlumpung minuto bago makapagsulat ng dalawang pangungusap sa aking konseptong papel na kailangan nang ipasa bukas. Puro siya na lang ang sumasagi sa isipan ko: tandang tanda ko pa ang suot niya kagabi nang magkita kami, ang kanyang mga ngiti, tandang tanda ko pa kung paano siya tumingin sa tuwing kakausapin ko siya at tandang tanda ko pa maging ang lahat ng napag-usapan namin. Naaalala ko pa na nanginginig ang mga kamay ko habang kami’y nagkukwentuhan. Teka, naramdaman mo na ba yun?

Ako, ilang beses ko na ring naramdaman yun, at ilang beses na akong niloko ng nararamdaman kong iyon. Minsan tuloy, gusto ko nang sabihin na tantanan na niya ako, pero hindi ko magawa. Ilang beses man akong niloloko, sige pa rin. Nararamdaman ko siya nang di ko namamalayan, at hindi ko naman siya mapigilan.

Lagi ko nang iniisip ngayon kung makakabangga ko ba siya doon sa may kanto, kung makakasalubong ko sa paaralan, o kaya naman makakasabay sa dyip – bagay na hindi ko naman ginagawa noon. Masaya naman ako kahit wala siya, pero sabagay, naging mas masaya naman nung siya’y dumating na.

Kaso, my problema ako. Pa’no naman kasi, sa sampung babaeng nakakakilala sa kanya, lima doon ay may gusto sa kanya. E bakit pa nga ba? Magaling na estudyante, lider, matalino, gwapo, may sense kausap. Kaya nga nanliliit ako kapag kasama ko siya, kapag katabi kong naglalakad pauwi.

Hindi naman daw niya ako ipagpapalit. Di naman raw magbabago ang pagiging malapit namin sa isa’t isa. Ang araw-araw na pagtetext namin kahit magkaiba ang aming network at alam kong marami naman siyang katext na iba, di raw mawawala yun. Natuwa naman ako. Nagulat nga ako nang yayain niya akong kumain labas. At ayan tuloy, kaya ganito na lang ang takbo ng utak ko ngayon.

Teka, kailangan ko nang matulog. Alam ko na magkikita uli kami, sasabihin ko na na pumapayag na ako, para masaya uli ang gising ko bukas. Mag-uusap na naman kami, at matatandaan ko na naman ang suot niyang damit, ang dala niyang ngiti, ang ihahain niyang tawa. Matatandaan ko na naman ang mga usapang iyon – ang mga usapan na ako lamang ang nakakaalam.

Ako at ang nababagabag kong isipan.

nuevebenteuno
10/04/06

helluva week...

i can't believe i'm still outside this late. it's 11:32 in my watch and yet i couldn't go home.

i need to finish this report.

i still have loads of stuffs to do - paperworks, written report, group presentations, examinations, group projects. wow! how come i didn't feel tired at all?

i guess it's because i'm loving what i'm doing despite the fact that they are so many. i'm enjoying every bit of it, and that pushes me to keep going.

so, i should be going now. and finish this freaking report. :p

SEMBREAK

Habang patuloy na pumapatak ang malakas na ulan sa labas, habang paunti-unting nauubos ang tinta ng bolpen kong ginagamit habang sinusulat ito, patuloy din sa paggalaw ang kamay ng orasan na nasa tabi ko.

Oras. Di tulad ng paghinto ng ulan sa aking bintana, ng paghihingalo ng bolpen kong gamit, ng pagtigil ng kamay ng orasan kong mahina na ang baterya – ang oras ay di ko mapatigil sa pagtakbo.

Ang bilis bilis niya, ni hindi ko man lamang namalayan.

Bukas, makalawa, wala ka na: isang pag-ibig na hindi man lamang nadugtungan, isang pag-ibig na agad agad mawawakasan. Malapit na akong magpaalam sa ngiting araw-araw kong pinagmamasdan, sa tinig na laging nagpapasaya sa akin, at sa mukhang bawat sandali ay nasa aking isipan.

Ngayon, nagsisimula ko nang bilangin ang mga nalalabing araw na makikita ka, kasabay ng paulit-ulit kong pakikinig sa kanta mo. Hindi mo alam na paborito ko na ito ngayon, hindi mo kasi ako pinapansin noon. Ano ba naman ako sa mata ng pinakamagaling na estudyante sa klase natin? Sa pinakahuwaran at pinakamasipag mag-aral? Makornihan ka na, pero sa paningin ko, ikaw ang langit – at ako ang mas mababang langit – sa klaseng iyon. Kaya naman hindi ko magawang batiin ka sa tuwing makikita kita. Ilang beses na rin pala kitang nakatabi subalit nahihiya ako sa iyo. Pero nalaman ko rin kinalaunan, mabait ka naman pala. At ang langit, naaabot din naman.

Nuwebe bente uno. Hindi ko maipaliwanag ang galak na nadama ko noong araw na makausap ka nang matagal at makita ka sa di inaasahang pagkakataon. Napagtanto ko, hindi naman pala puro kamalasan sa buhay ang nakukuha ko. May isa pang swerte – at ikaw yun.

Ikaw ang naging liwanag sa dilim na bumalot sa akin dulot ng sawing pag-ibig. Hindi mo alam na sa iyo ko kinukuha ang lahat ng aking lakas ng loob, ikaw ang naging inspirasyon ko.

Subalit ngayon, malapit nang dumating ang araw ng pagtatapos, ng pagtatapos ng mahigit apat na buwang pamamalagi natin sa 416. Ang mga tawanan, ang mga asaran at kulitan natin, ang lihim kong pagngiti kapag tumitingin ka, ang kilig na pilit na itinatago kapag lumalapit ka – lahat ng iyon ay magtatapos na.

At kapag dumating ang araw na iyon, malulungkot ako pero lubos na ipagpapasalamat na nakilala kita. Para saan pa ang pagluha, dahil alam ko – at hindi na kailangang umasa – na tayo ay magkikita pa.

nuevebenteuno
10/02/06